تاكي اي ابر! تو افسرده و اندوهگيني
تاكي اي دشت! زخون شهداء رنگيني

تاكي اي اشك! تو بنشسته سرِ مژگاني
تاكي اي بُغض تو در سينه ي آن و ايني

آخر اي مه ! تو چه ناراحت و رنجيده تري؟
امشب اي زهره! تو آشفته تر از پرويني

ديگر اي شمع ز پروانه و گُل شكوه مكن
باز شب همره ام همبستر و هم باليني

هم وطن! خانه و بام و درِ ما مشترك است
تا بكي ناخوش و آشفته سر و بدبيني؟

با كي گويم غمِ بيچارگي ات اي مادر!
آخ خواهر! تو چه حد دربَدَر و مسكيني

سرورم ! حيله مكن، قاطع و مردانه بگو
تا كي اندر پَييِ يك فاجعه اي ننگيني

فضل احد احدي. ١٢ / ٧ / ١٣٩٤