پژمرده گل و لاله ریحــان و سُمــن وای

خشکیده و پرپر شده این سرو چمن وای 

 ترسیـده و رم دیـده، غزالانِ خُتــن وای

افتیده و غلطیده و بی جســم و بــدن وای

                          غرق است به خون پیکر صحرا و دمن وای

                          ای وا وطـــنا  وا وطـــنا  وای وطــــن وای

 

گه ساکن بتخــانه و گاه شیــخ و ملنگیــم

گاه از پی قاچاق و گه از پودر و بنگیــم

بی خاصیت و بی هنر و بی فر و هنگیم
هـرلحظه پیِ تـوطئه و تیــــر و تفنگیـــم

                         ای درد و غم و ناله و ای زخمه ی تن وای

                         ای وا وطـــنا  وا وطــنا  وای وطـــن وای

 

در حیــله و نیرنـگ و دغــل مردم تاقیـم

گاه در غـــم لنگوتـه و قمچی و شلاقیــم

صد حیف که درمانده و بی راه و سیاقیم

هـرلحظه پیِ تفــرقه و جنگ و نفاقیــــم

                        ای ملت بیچاره و بی گور و کفن وای

                        ای وا وطنا  وا وطنا  وای وطن وای

 

تاکی من و تــو آله ی دست دیگرانیــــم؟

تاکی من و تــو ارزه و منفور زمانیــــم؟

بی خانــه و کاشانـه و بی لقمـه ی نانیـم

در حیرتم از اینکه چه نسلیم و چه سانیم

                         افتیده و پوسیده به مُرداب و لجن وای

                         ای وا وطنا وا وطنا، وای وطـن وای

 

این مـردم ما خودکُــش بیگانه پرســت اند

افسـرده و ناســالم و دیـــوانه و مســت اند

گاه مُشت و گریبان، گهی سنگ بدست اند

عمریست که در ماتــم و اندوه بنشسته اند

                    بی دانش و برنامه و بی پیشه و فن وای  

                   ای وا وطـنا  وا وطـنا وای وطــــن وای                    فضل احد احدی. 30 / 6 / 1394